Julian Stasiniewicz (ur. 2 lutego 1886 w Wierzbicy, zm. 3 marca 1972) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, członek Naczelnej Komendy Obrony Lwowa w listopadzie 1918Eugeniusz Romer, Pamiętnik Paryski 1918-1919, t. I, Warszawa 2010, s. 35..
Życiorys W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach.
U kresu I wojny światowej w listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej służąc pod pseudonimem „Kmita” w stopniu kapitana pełnił funkcję kierownika oddziału wywiadowczego Naczelnej Komendy Obrony Lwowa.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. W stopniu majora był szefem oddziału II w Dowództwie Frontu Galicyjsko-Wołyńskiego. W stopniu podpułkownik a od czerwca 1920 do 5 lutego 1923 był komendantem Artyleryjskiego Oddziału Pomiarowego (AOP), a po reorganizacji od 6 lutego 1923 do listopada 1925 komendantem Szkoły Pomiarów Artylerii w Toruniu, pozostając w tym czasie oficerem nadetatowym 12 pułku artylerii polowej ze Złoczowa.