Eugeniusz Klemens Kordzik (ur. 25 września 1890, zm. ?) – pułkownik dyplomowany saperów Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 25 września 1890. W latach 1911–192 pełnił służbę w batalionie pionierów nr 11 w Przemyślu. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach, a w latach 1914–1918 walczył na frontach I wojny światowej. W latach 1912–1917 jego oddziałem macierzystym był batalion saperów nr 11 we Lwowie, a w następnym roku batalion saperów nr 57. W czasie służby w c. i k. armii awansował na kolejne na stopnie w korpusie oficerów piechoty: podporucznika (1 września 1911), porucznika (1 sierpnia 1914) i kapitana (1 listopada 1917).
W 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana. Uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej. Służył w Dowództwie Frontu Galicyjsko-Wołyńskiego na stanowisku szefa Oddziału I. 30 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w Korpusie Inżynierii i Saperów, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.