Bolesław Korolewicz (ur. 11 września 1874 w Krakowie, zm. 18 stycznia 1942 tamże) – polski lekarz, doktor wszech nauk lekarskich, pułkownik lekarz Wojska Polskiego, uczestnik czterech wojen.
Życiorys Urodził się 11 września 1874 w Krakowie, w rodzinie Wincentego (zarządcy lasów) i Zofii ze Śmiałowskich. Miał młodszego brata Wincentego Aleksandra (1881–1941), pedagoga, dziennikarza, działacza PPS. Uczył się w C. K. III Gimnazjum Klasycznym im. Króla Jana Sobieskiego w Krakowie (1885–1890), C. K. Gimnazjum św. Anny w Krakowie (1891–1892), C. K. Gimnazjum w Bochni (1893–1894) oraz w C. K. Gimnazjum św. Jacka w Krakowie, gdzie jako Piotr Korolewicz zdał egzamin dojrzałości w 1896. Ukończył studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1904 uzyskał tytuł doktora wszech nauk lekarskich. Od 1903 do 1916 pracował jako asystent w Klinice Chorób Wewnętrznych UJ u boku profesorów Edwarda Korczyńskiego oraz Walerego Jaworskiego. Wraz z tym drugim naukowcem publikował prace w fachowych czasopismach. Jednocześnie praktykował prywatnie, od 1910 wyłącznie w tym zakresie (m.in. jako lekarz domowy Jacka Malczewskiego).