Podatek od wartości gruntu ( – , również – ) – podatek typu od samej ziemi. W przeciwieństwie do innych podatków od nieruchomości (takich jak podatek katastralny), podstawą opodatkowania jest tutaj wartość samego nieulepszonego gruntu, nie obejmuje więc wartości budynków, ruchomości, i innych ulepszeń.
Rozwiązanie to nazwano „podatkiem doskonałym”. O efektywności ekonomicznej podatku od wartości gruntu pisał już Adam Smith, jednak koncepcję spopularyzował Henry George. W bestsellerowej książce (1879) George argumentował, że ponieważ wartość gruntu wynika z jego lokalizacji – publicznego sąsiedztwa – renta ekonomiczna z użytkowania tej ziemi jest najbardziej logicznym źródłem dochodu publicznego. Podatek ma charakter podatku progresywnego, ponieważ jego ciężaru nie ponoszą osoby nie posiadające gruntów, a jedynie właściciele ziemi, proporcjonalnie do potencjalnej rentowności swoich nieruchomości. Natura tego podatku i równowaga rynkowa sprzyjają temu, aby jego ciężar nie był przenoszony na najemców ani robotników, poprzez wyższy czynsz lub niższe wynagrodzenie. Podatek ten, podobnie do podatków Pigou, zwiększa efektywność rynku, gdyż sprawia, że koszt utrzymania zasobu zaczyna uwzględniać efekty zewnętrzne.