W XVIII wieku, z racji mieszczenia sądów i trybunałów, budynek znany był jako Corte della Castellania (z odmianami) lub Palazzo del Tribunale. Popularnie nazywany by Court of the Grandmaster (Sąd Wielkiego Mistrza), prawdopodobnie dla odróżnienia go od sądów Inkwizycji i biskupa.
Do budowy użyto miejscowego wapienia, a główny portyk udekorowany został marmurem karraryjskim. Niektóre bloki marmurowe zabrane zostały z ruin świątyni Prozerpiny, antycznej świątyni rzymskiej w Mtarfie, odkopanej w roku 1613. Rzemieślnikiem, pracującym nad dekoracyjnymi rzeźbami fasady Castellanii oraz kaplicy, był mistrz Gian (lub Giovanni), znany jako Puglisi, neapolitański buonavoglia (wioślarz na galerach). Był on pierwszym oskarżonym o morderstwo i skazanym na śmierć przez powieszenie, sądzonym w nowej Castellanii 15 grudnia 1760 roku. Przebudowując pałac Pinto chciał uwszechobecnić swoje heraldyczne półksiężyce na wewnętrznym i zewnętrznym wystroju budynku, aby pochwalić się swoim absolutyzmem i zamożnością. Jakiś czas po zakończeniu budowy artysta Tiepolo Favray opisał budynek i rozpowszechnił informacje o nim wśród europejskich monarchów, porównując go do odpowiadającego oczekiwaniom większości potężnych narodów.