nalot na węzeł kolejowy Witebska, gdzie bombowce zniszczyły 24 parowozy i ok. 500 wagonów, w lipcu 1943 został zastępcą dowódcy eskadry, 9 października 1943 brał udział w nalocie na linię kolejową Mozyrz-Homel, niszcząc dwa pociągi. W latach 1943–1944 wraz z załogą przeprowadził wiele nalotów na Konstancę, Pragę, Wrocław, Gdańsk, Budapeszt i Warszawę, w lutym 1944 przewodził na lotom na Helsinki, w kwietniu 1944 czterokrotnie bombardował pozycje wroga podczas wyzwalania Sewastopola. W czerwcu 1944 został dowódcą 1 eskadry w stopniu kapitana, 27 lipca 1944 otrzymał stopień majora, wojnę zakończył bombardowaniami Wrocławia, Świnoujścia i Berlina. Do maja 1945 wykonał 215 lotów bojowych z bombardowaniami obiektów na głębokich tyłach wroga w Berlinie, Budapeszcie, Warszawie, Królewcu i innych miastach. Do 1949 dowodził eskadrą, w 1952 ukończył Akademię Wojskowo-Powietrzną w Monino i został dowódcą 208 pułku lotniczego, później studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego, następnie dowodził 22 Dywizją Lotniczą Dalekiego Zasięgu w Bobrujsku, w 1965 otrzymał stopień generała majora lotnictwa. Wykładał w Akademii Wojskowo-Powietrznej im.