W tym czasie Biblioteka Polska wraz ze Stacją były największą zagraniczną placówką naukową Paryża. W 1946, wyniku konfliktu między środowiskiem emigranckim w Paryżu a władzami PRL, narzucającymi Stacji komunistyczną ideologię, PAU podjęła uchwałę o rozdzieleniu Stacji od Biblioteki Polskiej, będącej ośrodkiem opozycyjnym wobec polskiego rządu.

Po likwidacji PAU w 1951 Stacja stała się jednostką Polskiej Akademii Nauk. Zadaniem placówki stała się organizacja pomocy naukowej dla Polski po II wojnie światowej: przygotowywanie ekspertyz, kwerend bibliotecznych, gromadzenie dokumentacji, a także ułatwianie pracy francuskim naukowcom i lektorom języka polskiego. W latach 70. XX w. nastąpiło ożywienie w polsko-francuskich relacjach naukowych, co umożliwiło Stacji włączenie się we francuskie projekty badawcze i rocznicowe oraz inicjowanie wydarzeń z udziałem polskich badaczy. W latach 80. XX w., wskutek izolacji Polski po wprowadzaniu stanu wojennego, aktywność Stacji uległa osłabieniu.