Od co najmniej 1933 roku Zofia mieszkała w domu rodzinnym w Dłużewie. W 1935 roku, po śmierci ojca Stanisława Dłużewskiego, majątek w Dłużewie, liczący pod koniec lat dwudziestych XX wieku 42 hektary, przypadł w spadku, w równych częściach obu córkom. W 1937 roku Zofia spłaciła Wandę i stała się jedyną właścicielką Dłużewa, co potwierdza zapis widniejący w księgach hipotecznych z 1938 roku. Konieczność podreperowania finansów rodziny skłoniła ją do przeznaczenia części dworu na letni pensjonat, który prowadziła do wybuchu II wojny światowej. Wojna zastała w pensjonacie piętnaście harcerek, które później pomagały w opiece nad trzydzieściorgiem dzieci rodzin, które w majątku znalazły schronienie, uciekając przed wojną. Zofia dokładała wszelkich starań (razem z chłopkami pracowała fizycznie w polu, gdy żołnierze niemieccy strzelali do nich z samolotów), by gospodarstwo rolne należące do majątku mogło funkcjonować i wykarmić wszystkich, którzy trafiali tu w poszukiwaniu pomocy i schronienia. Począwszy od 1 października 1939 roku, cztery dni spędziła tu Zofia Nałkowska, a w latach 1941–1943 mieszkał we dworze syn generała Władysława Andersa, Jerzy. W posiadłości przeżył wojnę także Józef Skrzynecki, brat Piotra. Ich ojciec Marian, był ostatnim dowódcą 7 Pułku Ułanów Lubelskich w Mińsku Mazowieckim.