Od lutego 1947 pracował w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia, równocześnie studiował w Fellowship of Postgraduate Medicine School University of London, naukę ukończył w 1949 i od następnego roku pracował na stanowisku ordynatora w londyńskich szpitalach St. Stephens i St. Charles. W 1955 podjął decyzję o przeprowadzeniu się do Stanów Zjednoczonych, przez rok mieszkał w Los Angeles, a następnie przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie podjął pracę w Centrum Lekarskim New York University w charakterze ordynatora oddziału dla chorych na rozedmę płuc, poliomyelitis i chorobę Parkinsona.

Trzy lata później przedstawił pracę habilitacyjną dotyczącą rozedmy płuc i problemów rehabilitacyjnych osób na nią chorujących, powierzono mu wówczas stanowisko kierownika pracowni fizjologicznej. Prowadził aktywne życie naukowe, publikował felietony i rozprawy dotyczące rozedmy płuc, przebiegu choroby Parkinsona, został członkiem Związku Nauczycieli Uniwersyteckich USA.