mały|Grób Antoniego Łaszkiewicza na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Antoni Łaszkiewicz (ur. 20 września 1904 w Zakatale, zm. 21 kwietnia 1980 w Warszawie) – polski mineralog, doktor filozofii w zakresie mineralogii, doktor habilitowany w zakresie krystalografii.
Młodość Był synem Franciszka Łaszkiewicza, pracującego w sądzie i Marii z domu Klipunowskiej.
Dzieciństwo i lata młodzieńcze spędził w Gruzji, w miejscowości Gori, a później w Żytomierzu na Wołyniu. Od 1920 wraz z matką mieszkał w Warszawie.
Po zdanej maturze w 1922 rozpoczął studia krystalografii, mineralogii i petrografii na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego. Studiował pod kierunkiem Stanisława Józefa Thugutta i Tadeusza Jerzego Wojny.
Na utrzymanie swoje i matki zarabiał korepetycjami i dorywczą pracą. W 1923 Antoni Łaszkiewicz podjął pracę w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, początkowo jako demonstrator, następnie jako młodszy asystent. Od 1925 był również asystentem w Zakładzie Mineralogii i Petrografii Uniwersytetu Warszawskiego u prof. Thugutta, a potem prof. Z. Weyberga. W latach 1926–1928 wykładał tam mineralogię na kursach prowizorskich dla farmaceutów.