oraz monografię Badania geologiczno-inżynierskie lessów (1970).
Sporządził ponadto dokumentacje geologiczne dla budowy zapór wodnych na Wiśle (8 stopni wodnych), na Odrze (Brzeg dolny – Racibórz) i na Dunajcu (węzeł Czorsztyński). Poza tym dokumentacje warunków hydrogeologicznych i geologiczno-inżynierskich na terenie złóż siarki w Tarnobrzegu, miedzi w rej. Lubina, węgla brunatnego w rej. Rogoźna i Bełchatowa oraz szeregu złóż ceramiki czerwonej i kruszywa.
Badania regionalne, rozpoczęte na Roztoczu, rozszerzył następnie na całą Wyżynę Lubelską i wschodnie obrzeżenie Gór Świętokrzyskich. Ich wyniki zawarł w opracowaniu czterech arkuszy Mapy Hydrogeologicznej Polski 1 : 200 000 i w kilku publikacjach na temat głównych problemów hydrogeologicznych utworów kredowych regionu lubelskiego.
W 1973 został mianowany docentem w IG. Rozprawa Hydrogeologia Roztocza Zachodniego (opublikowana w 1964) stała się podstawą nadania mu w 1974 przez Radę Wydziału Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego stopnia naukowego doktora habilitowanego. W 1977 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego nauk przyrodniczych.