Wysokość bębnów i kopuł z krzyżami jest łącznie większa, niż wysokość ścian samej cerkwi. Architektura świątyni stwarza wrażenie równocześnie harmonii i surowości. Budowla była pierwszy raz przebudowywana już ok. trzydzieści lat po oddaniu do użytku liturgicznego. Rozbudowano wtedy proste początkowo ganki, nad którymi zbudowano frontonyE. Dobrowolska, B. Gniedowski, Jarosławl, Tutajew, Iskusstwo, Moskwa 1971, s. 97., wykonano obramowania okien i wykuto więcej otworów okiennych, wzbogacono dekorację elewacji. Najstaranniej udekorowano zachodnią elewację cerkwi, widoczną dla płynących Wołgą, a w szczególności największe okno w zachodniej absydzie. W południowej części cerkwi pochowano jej fundatorów.
Wspólna dzwonnica dwóch cerkwi w Korownikach wzniesiona została na planie ośmioboku. Wieńczy ją dach hełmowy z lukarnami, które wykuto dla polepszenia akustyki budowli. Niższe kondygnacje cerkwi nie są zdobione. Cały kompleks dwóch cerkwi otoczony jest ogrodzeniem z bramą wjazdową – świętymi wrotami, wzniesionymi w końcu XVII wieku w stylu baroku naryszkińskiego dokładnie na osi dzwonnicy.
We wnętrzu cerkwi od XVIII w. znajdował się pięciorzędowy barokowy ikonostas, do którego wstawiono starsze, XVII-wieczne ikony.
Przypisy
Jan Chryzostom Kategoria:Rosyjska Prawosławna Cerkiew Staroobrzędowa Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Jana Złotoustego Jarosław