Miał dwójkę dzieci: Barbarę i Krzysztofa.
Po wyzwoleniu, w lutym 1945, rozpoczął studia wyższe na Wydziale Górniczym Akademii Górniczo-Hutniczej, w Sekcji Kopalnianej, w Krakowie. Dyplom inżyniera górnika i magistra nauk technicznych z dziedziny przeróbki mechanicznej uzyskał w grudniu 1950 u prof. Witolda Budryka, a z zakresu geologii stosowanej - u prof. Romana Krajewskiego. Jednocześnie otrzymał nakaz pracy do PIG w Krakowie.
Praca Roman Osika przez cały okres studiów pracował w Państwowym Instytucie Geologicznym, w Krakowie, w Wydziale Geologii Regionalnej, a następnie w Wydziale Rud. Pierwsza praca w Instytucie Geologicznym w latach 1947 -1950 dotyczyła poszukiwań złóż rud żelaza w okręgu częstochowskim - w rejonie Wręczycy i Krzepic - oraz badań złóż magnezytu i fluorytu na Dolnym Śląsku.
W 1950 został kierownikiem Działu Rud Żelaza w Wydziale Rud. Funkcję tę pełnił do 1953. W roku akademickim 1952-1953 wykładał na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym AGH z zakresu organizacji i metodyki poszukiwań złóż.