W przypadku zakażeń miejscowych najczęściej stosowanym lekiem jest trimetoprim z sulfametoksazolem. W ciężkich przypadkach podaje się kombinację antybiotyków (np. amikacyna i karbapenem) lub cefalosporynę o szerokim spektrum działania. W celu dostosowania odpowiedniego leku należy wykonać badanie wrażliwości danego szczepu Nocardia na antybiotyk.
Z powodu możliwości rozprzestrzenienia się zakażenia i powstania infekcji rozsianej, antybiotykoterapia powinna trwać co najmniej 6 tygodni. Leczenie zakażeń miejscowych zazwyczaj jest skuteczne, natomiast w zakażeniu o ciężkim przebiegu rokowanie jest niepomyślne.
Z powodu powszechnego występowania nokardii nie można uniknąć ekspozycji. Zakażenia dróg oddechowych są jednak rzadkością u osób zdrowych immunologicznie. Zakażeń skórnych można uniknąć przez higienę oraz odpowiednie zabezpieczenie ran. W przypadku osób immunoniekompetentnych profilaktyką powikłań jest szybkie rozpoznanie i włączenie odpowiedniego leczenia.
Nie są znane żadne szczepionki przeciwko nokardiom.
Do metod profilaktyki można zaliczyć stosowanie odzieży ochraniającej skórę oraz otwarte rany podczas pracy przy ziemi.
Oporność Większość nokardii jest zazwyczaj oporna na wankomycynę, chloramfenikol, erytromycynę oraz klindamycynę. Z powodu wytwarzania β-Laktamaz wykazują również niewrażliwość na penicylinę. Można ją jednak zahamować kwasem klawulanowym.
Przypisy
Kategoria:Actinobacteria