Objawy Objawy porażenia chorobą występują na wszystkich nadziemnych częściach selera. Pierwsze objawy pojawiają się dopiero w okresie pełnej wegetacji. Na liściach są to drobne, kanciaste, nekrotyczne plamki. Stopniowo powiększają się, przybywa także nowych. Plamy mogą objąć dużą część liści, a silnie porażone liście obumierają. Na łodygach i ogonkach liściowych plamy są podłużne, eliptyczne, początkowo chlorotyczne, potem brunatniejące. W miejscu występowania plam tkanki zapadają się, pojawiają się także inne oznaki etiologiczne. Są to drobne, czarne skupiska grzybni. Zbudowane są z konidioforów, na których wytwarzane są zarodniki konidialne.
Epidemiologia Patogen zimuje na pozostawionych w glebie resztkach roślin oraz na nasionach. Na resztkach roślin w glebie może przetrwać nawet dwa lata. Wytwarza na nich obficie zarodniki konidialne, które dokonują infekcji pierwotnej. Przy sprzyjającej patogenowi pogodzie (wysoka temperatura i duża wilgotność) choroba rozwija się bardzo gwałtownie. Wytwarzane na porażonych roślinach konidia dokonują infekcji wtórnej rozprzestrzeniając chorobę. Przenosi je wiatr i krople deszczu.