36, [dostęp 4 grudnia 2016].. Po ślubie do roku 1881 starał się zapewnić byt rodzinie podróżując i podejmując różne prace, między innymi jako nauczyciel w chederze. W 1877 postanowił przenieść się do Kijowa, jednak i tam nie dopisywało mu szczęście. Właśnie w Kijowie był świadkiem pogromów w kwietniu 1881, czego skutkiem była decyzja o tym, aby osiąść w Warszawie, gdzie został już do śmierci. Tam, na ówczesnej ulicy Nalewki, otworzył kawiarnię, która stała się miejscem spotkań miejscowej społeczności żydowskiej – inteligencji, pisarzy, imigrantów czy działaczy społecznych. Pomagał im spisując rozporządzenia w hebrajskim i jidysz. W teraźniejszej stolicy Polski, za namową syna, w 1912 roku zaczął pisać swoje pamiętniki wydane w dwóch tomach w latach 1913–1914, a następnie w Berlinie w 1922. „Moje wspomnienia”, zwłaszcza pierwszy tom, zostały ciepło przyjęte przez krytyków i czytelników. Są wartościowym źródłem wiedzy na temat kontaktów Żydów z polską szlachtą czy wewnętrznych konfliktów w społeczności żydowskiej. Stały się również pierwowzorem dla innych autobiografii. Uznawane są za pierwszą tego rodzaju literaturę jidyszową.