Późniejsza wersja miała otrzymać mocniejszy silnik gwiazdowy Alfa Romeo 125 RC.35 z mocą 650 KM z osłoną NACA. Zwiększono tym samym rozpiętość skrzydeł o 1,01 metra, co zwiększyło tym samym powierzchnię nośną o 3,01 m². Włoskie lotnictwo zamówiło 22 marca 1936 roku 27 samolotów. Otrzymały one oznaczenia fabryczne Ca.307. Wyposażono w nie dwa pułki szturmowe w sile po dwa dywizjony. Po wycofaniu samolotów z jednostek liniowych samoloty służyły do treningów.
Jeden samolotów drugiej serii produkcyjnej przeznaczony został do demonstracji klientom zagranicznym. Otrzymano dwa zamówienia z krajów Ameryki Południowej. Cztery samoloty zakupił Salwador, osiemnaście Paragwaj i 4 w wersji z pływakami. Z przyczyn technicznych dotarło do Paragwaju tylko siedem sztuk. Pozostałe samoloty trafiły do sił włoskich i jesienią 1938 roku wysłano je do Hiszpanii, uzupełniając włoski korpus ekspedycyjny. Samoloty ciągle służyły do celów treningowych.
Bibliografia Lotnictwo, „Caproni A.P.1”, nr 3/2016, s. 86-87, ISSN 1732-5323.
Kategoria:Włoskie samoloty wojskowe okresu międzywojennego Kategoria:Samoloty Caproni Kategoria:Samoloty szturmowe okresu międzywojennego Kategoria:Samoloty szturmowe z napędem śmigłowym