W 1928 został awansowany na stanowisko wicestarosty powiatu sanockiego, będąc zastępców kolejnych starostów: Stanisława Michałowskiego, Romualda Klimowa, Bolesława Skwarczyńskiego i Wojciecha Buciora. Podczas wydarzeń z 6 marca 1930, nazwanych Marszem Głodnych w Sanoku, podjął próby powstrzymania marszu protestujących. Był zastępcą przewodniczącego sanockiego komitetu Zjazdu Górskiego w Sanoku z 1936. Decyzją z 1 lutego 1937 został przeniesiony na stanowisko wicestarosty powiatu rudeckiego. Stamtąd został przeniesiony do Leska, gdzie od 23 marca 1938 był wicestarostą powiatu leskiego. Służbę zakończył po wybuchu II wojny światowej w czasie kampanii wrześniowej 10 września 1939. Wówczas brał udział w ewakuacji leskiego starostwa w stronę wschodnią.
Po około miesiącu powrócił do Sanoka. W trakcie okupacji niemieckiej był traktowany przez władze nazistowskie jako zakładnik bezpieczeństwa III Rzeszy. W czasie nadejścia frontu wschodniego w sierpniu 1944 został zraniony odłamkiem pocisku niemieckiego. W dniach od 24 sierpnia do 21 września 1944 był leczony w szpitalu w Przemyślu. Tam zmarł wskutek odniesionych ran 1 września 1944 i został pochowany na cmentarzu komunalnym Zasanie w Przemyślu.