thumb|Przejście graniczne w Jakuszycach w 1988 roku Polsko-czechosłowacka konwencja turystyczna – konwencja turystyczna podpisana między Polską i Czechosłowacją w 1955.
Historia Na mocy konwencji oba kraje udostępniły na zasadach wzajemności wydzielone obszary przygraniczne swojego terytorium dla celów turystycznych w ruchu bezpaszportowym, jedynie na mocy przepustki turystycznej. W ramach konwencji z 1955 udostępniono obszary w Tatrach Wysokich i Bielskich. Umowy uzupełniające z 1961 i 1962 rozszerzyły liczbę udostępnionych terenów (o Tatry Zachodnie, resztę Tatr Wysokich i Bielskich, Karkonosze i część Beskidu Niskiego), w tym drogi dojazdowe do przejść granicznych, a zatem obszary stały się dostępne także w ruchu kołowymStefan Sosnowski, Obszary konwencji turystycznej w Czechosłowacji, KAW, Warszawa, 1976, s.6-8,31,44,46-48..
Konwencja była nowelizowana i poszerzana w latach 1961-1962. Obowiązywała do początku lat 80. XX wieku.
Obszar konwencyjny tatrzański Obszar obejmował całe Tatry słowackie, w tym Jaskinie Demianowskie, Bielska, Ważecką, jeziora tatrzańskie, m.in.