Koszula kobieca z płótna konopnego lub bawełnianego miała krój karczkowy. Uszyta była z osobną, dolną częścią zwaną podołkiem, ozdobiona białym, ażurowym haftem na karczku, ramionach i dolnej części rękawów wykończonych haftowanymi falbankami. Spódnica marszczona w pasie, czarna we wzór kwiatowy (fusta, androc). Stroju dopełniał czarny fartuch kaszmirowy w kwiaty lub z szerokim szlakiem kwiatowym w dolnej części. Na głowie czerwona chustka kaszmirowa, drukowana w kwiaty, wiązana z tyłu głowy. Ozdoby: naszyjniki z korali prawdziwych, metalowych, srebrnych, szklanych paciorków weneckich, srebrne lub metalowe kolczyki, bransolety i pierścionki. Latem kobiety nosiły na nogach wełniane skarpety i kierpce zawiązywane rzemykiem wokół kostki i łydki.
Koszula męska miała krój przyramkowy z naszytymi poniżej przyramków trójkątnymi wstawkami. Kołnierzyk niski, z przodu rozcięcie zapinane na guziki. Rękawy szerokie, marszczone u dołu i wszyte w szerokie mankiety. Ozdabiana była białym haftem, podobnie jak kobieca, we wzory geometryczne. Mężczyźni nosili latem wysokie, słomkowe kapelusze ozdobione słomianym sznurkiem ułożonym we wzory pętelkowe lub kapelusze ozdabiane żywymi lub sztucznymi kwiatami, czasem piórem lub metalowymi koralikami. Zimą zaś futrzane, o stożkowym kształcie czapki z „mankietem” nad czołem.