Po kryzysie przysięgowym został wcielony do cesarskiej i królewskiej armii 3 listopada 1917.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Służył w 6 pułku piechoty Legionów. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 pozostawał oficerem 6 pułku piechoty Legionów w Wilnie. Z dniem 31 grudnia 1925 został przeniesiony w stan spoczynku. Jako emerytowany oficer zamieszkiwał we Lwowie, a później w Przemyślu. W 1934 jako oficer w stanie spoczynku pozostawał w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu nr X w Przemyślu i był w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok.
W okresie II Rzeczypospolitej był działaczem Związku Strzeleckiego. Był założycielem powołanego 10 maja 1027 oddziału Związku Strzeleckiego w Rymanowie. W 1933 jako kapitan w stanie spoczynku był zastępcą komendanta okręgu nr X ZS w Przemyślu, kpt.