Jego testament wpisano do wileńskich ksiąg trybunalskich 19 sierpnia 1664, po powrocie do ojczyzny pozostałych przy życiu zesłańców.
Kazimierza Strawińskiego wymienia specjalna konstytucja sejmowa „Specificatio więźniów Województwa Witebskiego”, uchwalona w 1677 dla uczczenia pamięci zesłańców.
Rodzina Kazimierz Strawiński był bratankiem Baltazara, Marcina i Erazma. Miał sześciu braci: Karola, podkomorzego starodubowskiego, który zginął w 1648, walcząc z powstańcami Chmielnickiego jako pułkownik starodubowskiego pospolitego ruszenia; Zbigniewa, sędziego ziemskiego starodubowskiego, Maksymiliana, stolnika starodubowskiego; Trojana, sędziego grodzkiego oszmiańskiego, Krzysztofa, cześnika oszmiańskiego, i Aleksandra. Był trzykrotnie żonaty: pierwsza żona (lata trzydzieste i czterdzieste) Lukrecja z Konarskich; druga – Aleksandra z Przyborowskich, zmarła na zesłaniu w 1655 lub 1656;