Początkowo plamy są jasnobrązowe, potem ciemnieją, gdyż znajdujące się w ich obrębie tkanki roślin ulegają nekrozie. Na znekrotyzowanych obszarach plamy tworzą się pyknidia.
W obrębie kłosów fioletowe lub brunatne plamy pojawiają się najpierw na brzegach plew, potem choroba przenosi się także na osadkę kłosa. W znekrotyzowanych plamach tworzą się pyknidia. Grzybnia patogenu może wrosnąć także do okrywy ziarna.
Epidemiologia Patogen występuje w dwóch postaciach: anamorfy opisywanej jako Stagonospora nodorum i teleomorfy Phaeosphaeria nodorum. W glebie na resztkach pożniwnych zimują zarówno pyknidia wytwarzane przez anamorfę, jak i pseudotecja wytwarzane przez teleomorfę. Przetrwać zimę mogą także pyknidia powstałe jeszcze jesienią na siewkach oraz grzybnia na okrywie nasion. Porażone przez patogen nasiona są głównym źródłem infekcji siewek jesienią, natomiast patogen znajdujący się na resztkach pożniwnych wywołuje wiosenne i późniejsze infekcje. Infekcji pierwotnej dokonują zarówno zarodniki płciowe (askospory), jak i zarodniki bezpłciowe (konidia). Askospory mogą być przez wiatr przenoszone na duże odległości. Uwalniają się z pseudotecjów podczas dużej wilgotności powietrza, a największe ich natężenie występuje od sierpnia do października.