Przez następne lata, toczył pojedynki dla WEC, M-1 Global, TKO Major League MMA czy Konfrontacja Sztuk Walki, wygrywając m.in. z Marcinem Zontkiem oraz Jasonem MacDonaldem. 13 stycznia 2006, ponownie zmierzył się o mistrzostwo WEC lecz ostatecznie przegrał z Mikiem Pyle’em przez poddanie. W sierpniu 2006, wziął udział w 4 edycji The Ultimate Fighter, dochodząc do półfinału programu, w którym przegrał z byłym rywalem Mattem Serrą. Mimo to, otrzymał szansę walk dla UFC, tocząc jednak przegrany pojedynek 13 grudnia 2006, z Marcusem Davisem. Po przegranej został zwolniony z kontraktu.
Przez kolejne lata, walczył na mniejszych galach rozsianych po całej Ameryce Północnej i Europie, zdobywając kilka pasów mistrzowskim. W 2009, przegrał z byłym mistrzem UFC Carlosem Newtonem, w 2010 z Torrance’em Taylorem na gali Bellator FC natomiast w 2012 uległ Brandonowi Halseyowi.
Carter jest również utytułowanym grapplerem. Wielokrotnie zostawał mistrzem North American Grappling Association (NAGA), największej organizacji submission fightingu w Ameryce Północnej. Poza tym zawodowo walczył w formule kickbokserskiej, notując bilans 57 zwycięstw i 5 porażek, zostając mistrzem stanów Illinois i Karoliny Północnej w tejże formule.