kowaliki białoczelne niezależnie od płci cechują pokrywy podogonowe koloru cynamonowego z jaśniejszymi plamkami na końcówkach. W porównaniu do pozostałych azjatyckich kowalików białoczelne są ogólnie większe, jednak mają przeciętnie krótsze skoki i palce. Inną różnicą jest stosunek długości tylnego palca do tylnego pazura – u przedstawicieli S. arctica są one mniej więcej równe, podczas gdy u kowalików zwyczajnych tylny pazur jest 2–3 mm dłuższy od tylnego palca. Do tego kowaliki białoczelne mają znacznie węższe dzioby w stosunku do kowalików zwyczajnych.

Zasięg występowania i ekologia Kowaliki białoczelne występują od obszaru centralnej i północno-wschodniej Syberii (około 105–106°E), dorzecza rzeki Jenisej i Jakucji po okolice Anadyru i górnego biegu Penżyny.

Brak jest badań, w których porównano by ekologię kowalików białoczelnych i kowalików zwyczajnych. Obserwowano pewną parę gnieżdżącą się w okolicach górnego Anadyru. Zalęgły się w starej dziupli dzięcioła dużego (Dendrocopos major), której wejście zwęziły gliną. 15 maja pary były już uformowane.