Zbigniew Lanckoroński herbu Zadora (zm. 1619) – podkomorzy sandomierski w latach 1604–1619.
Najstarszy syn Krzysztofa i Anny, córki kasztelana krakowskiego Andrzeja hr. Tęczyńskiego. Był wybierany posłem z województwa sandomierskiego w 1605, 1609 i 1611. W 1592 r. studiował na uniwersytecie w Padwie. Przeszedł, podobnie jak stryjeczny brat Samuel na katolicyzm. W 1604 r. został podkomorzym sandomierskim. 7 października 1606 roku podpisał ugodę pod JanowcemAlexander Rembowski, Rokosz Zebrzydowskiego: materyały historyczne poprzedzone przedmową i rozprawą pod tytułem Konfederacya i rokosz w dawnem prawie państwowem polskiem, Warszawa 1893, s. 214.. Poseł województwa sandomierskiego na sejm zwyczajny 1613 rokuJanusz Byliński, Dwa sejmy z roku 1613, Wrocław 1984, s. 247..
W 1598 r. ożenił się z Katarzyną Komorowską kasztelanką sądecką Zbigniew Lanckoroński należał do najzamożniejszych obywateli województwa sandomierskiego posiadając znaczne dobra w powiecie wiślickim i sandomierskim z Kurozwękami, Oleśnicą i Kotuszowem. Przez wiele lat procesował się o granice z właścicielami okolicznych włości.