475.; został członkiem powstałej w 1912 VII Drużyny Strzeleckiej w Sanoku i był jej dowódcą na przełomie 1912/1913, był instruktorem LXIX PDS w Brzozowie; ponadto działał także na rzecz Sanockiej Chorągwi Drużyn Bartoszowych jako instruktorAlojzy Zielecki, Rozwój ruchu niepodległościowego, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 476, 478..
Po wybuchu I wojny światowej został powołany do szeregów c. i k. armii w pierwszych dniach mobilizacji. Jako chorąży w grudniu 1914 został mianowany porucznikiem rezerwy przy 55 pułku piechoty. Dekretem Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego z 19 lutego 1919 jako były oficer armii austro-węgierskiej został przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 1 stycznia 1918 wraz z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 sierpnia 1916. Rozkazem z tego samego dnia 19 lutego 1919 szefa Sztabu Generalnego płk. Stanisława Hallera został mianowany komendantem kompanii powiatu sanockiego od 1 listopada 1918. Później został awansowany na stopień majora rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919W ewidencji Wojska Polskiego był określany jako Zygmunt Tomaszewski I.. W 1923, 1924 był najwyższym stopniem oficerem rezerwowym 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku.