22 listopada 1967 Rada Bezpieczeństwa ONZ wystosowała Rezolucję nr 242, (S/RES/242) wzywającą do „utworzenia sprawiedliwego i trwałego pokoju na Bliskim Wschodzie”, który miał być osiągnięty poprzez przyjęcie następujących zasad: wycofanie izraelskich wojsk z terenów zajętych w wojnie sześciodniowej, wycofaniu wszystkich żądań sprzed wojny oraz poszanowaniu praw wszystkich państw regionu do bezpiecznego istnienia w swoich granicach.
Rezolucja została przyjęta jednogłośnie przez Radę Bezpieczeństwa ONZ. Została ona przyjęta na mocy rozdziału VI w Karcie Narodów Zjednoczonych. Uchwała została przedstawiona przez brytyjskiego ambasadora barona Caradona i była jednym z pięciu projektów rozpatrywanych w tym dniu.
23 listopada 1967 Sekretarz generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych U Thant upoważnił szwedzkiego dyplomatę Gunnara Jarringa by jako specjalny wysłannik ONZ nadzorował wprowadzenie Rezolucji 242 w życie. Jarring umieścił swoją główną kwaterę na wyspie Cypr i rozpoczął konsultacje z Izraelem, Egiptem, Jordanią i Libanem. Syria odmówiła udziału w jakichkolwiek konsultacjach w sprawie porozumienia z Izraelem.