Jak wynika z Monitora Warszawskiego, dziennika urzędowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 grudnia 1938 roku, w którym kompetentni i upoważnieni urzędnicy polskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych stwierdzili, że „wymiana korespondencji między Polską a „Mandżukuo” nie jest traktowana jako formalne uznanie „Mandżukuo” przez Polskę, lecz jako praktyczne rozwiązanie problemów wynikających z obecności wielu Polaków w Mandżurii”. Ówczesny ambasador Polski w Tokio, Tadeusz Romer, stwierdził, że nota wysłana do władz "Mandżukuo" zawierała informację iż sama w sobie nie stanowi ona uznania "Mandżukuo". Podczas gdy relacje między II Rzeczpospolitą a Chińską Republiką były utrzymywane i nigdy stały zerwane.
5 lipca 1945 rząd Republiki Chińskiej wycofał uznanie dla rządu Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie i uznał rząd komunistyczny w Warszawie. Polscy dyplomaci dostali miesiąc na opuszczenie Chin. Nowe władze Polski otworzyły swoje przedstawicielstwo w Nankinie.
Po zwycięstwie komunistów w chińskiej wojnie domowej w 1949 rząd polski 5 października tego roku za legalne władze Chin uznał rząd nowo proklamowanej Chińskiej Republiki Ludowej..