Maryna napisana jest głównie strofą dziesięciowersową, złożoną z wersów dziesięciozgłoskowych i ośmiozgłoskowych. Składa się z 2900 wersów podzielonych na 291 strof. Przeważa charakterystyczna decyma Sládkoviča o kształcie (5+5)a/8b/(5+5)a/8b/(5+5)c/(5+5)c/8d/(5+5)e/(5+5)e/8d. Choć przeplot dziesięciozgłoskowców symetrycznych i ośmiozgłoskowców nietrochejowych występował już u Mickiewicza, taki układ strofy był oryginalnym pomysłem autora. Jedynie pięć strof (14–17 i 108) to oktostychy. Tylko sporadycznie (strofy 22, 108) wersy dochodzą do dwunastu sylab długości. Najprawdopodobniej autor rozwijał i uszlachetniał wzorce metryczne zaczerpnięte z poezji ludowej.
Początek utworu Maryna rozpoczyna się wyrażeniem afirmacji piękna. Badacze zwracają uwagę na to, że uczucie opisane w poemacie to miłość nie tylko do tytułowej Maryny, ale także do ziemi słowackiej i życia w ogólności. Pierwsza strofa:
Ja sladké túžby, túžby po kráse spievam peknotou nadšený, a v tomto duše mojej ohlase svet môj je celý zavrený; z výsosti Tatier ona mi svieti, ona mi z ohňov nebeských letí, ona mi svety pohýna; ona mi kýva zo sto životov: No centrom, živlom, nebom, jednotou krás mojich moja Marína!