Schron turystyczny „Losertówka” na Babiej Górze – nieistniejący górski schron turystyczny w Beskidzie Żywiecko-Orawskim na szczycie Babiej Góry, położony na wysokości 1724 m n.p.m.
Historia Pierwszy schron powstał w rejonie szczytowym Babiej Góry w 1806 dla arcyksięcia Józefa Antoniego Habsburga (tzw. schron arcyksiążęcy). Jako ówczesny palatyn Węgier w 1806 r., objeżdżając granice swego kraju w towarzystwie Grzegorza Berzeviczy'ego, wszedł on wówczas na Diablak, by z niewielkiej altany ozdobionej kwiatami i wstęgami podziwiać swoje włości. Austriacki botanik Joseph August Schultes, który odwiedził wierzchołek Babiej Góry we wrześniu 1806 r., wspomniał ten obiekt w roku następnym w wiedeńskiej prasie. Drewniany schron uległ jednak szybkiemu zniszczeniu.
Kolejnym obiektem na Diablaku był kamienny schron na północno-wschodnim spłaszczeniu szczytu, oddany do użytku i poświęcony 26 sierpnia 1852 z inicjatywy i funduszy hrabiego Filipa Ludwika de Saint Genois, ówczesnego właściciela Makowa. Stał na wysokości około 1724 m n.p.m. Bodaj jako pierwszy pisał o nim w 1853 r. Józef Łepkowski w swej relacji w „Gazecie Warszawskiej”, przedrukowanej następnie w kilku innych czasopismach. W 1854 zniszczeniu uległ dach budowli, ale sklepienie było jeszcze całe.