Nieznane są okoliczności, w jakich rękopis dotarł do Berat. Pewnym jest tylko to, że w roku 1356 znajdował się w Berat, gdzie przechowywany był do XX wieku. W 1805 roku sporządzono dlań metalowe okładki. Po II wojnie światowej, ze względu na prześladowania religijne ze strony komunistów, był ukrywany w specjalnym schowku w katedrze w Berat wraz z Kodeksem Beratinus. W roku 1968 został przypadkowo znaleziony i był wtedy poważnie uszkodzony przez wilgoć. W 1971 roku został przesłany do Chińskiej Akademii Naukowej, dla restauracji rękopisu. Wrócił do Albanii w styczniu 1972 roku i jest odtąd przechowywany w Albańskim Archiwum Państwowym (Kod. Br. 2) Tiranie. Rękopis został zdigitalizowany przez CSNTMCSNTM.
Pierwszy krótki opis rękopisu sporządził w 1868 roku Anthymus Alexoudis, prawosławny metropolita z Beratu. Alexoudis przekazał, że według związanej z rękopisem legendy uchodzi on za wykonany przez Jana Chryzostoma. Pierre Batiffol w 1886 roku sporządził bardziej precyzyjny opis rękopisu (wespół z minuskułem 1141) i odtąd stał się znany dla świata naukowego. Batiffol nadał mu nazwę Codex Aureus Anthimi (Złoty Kodeks Anthymusa), a nazwał go tak na cześć Anthymusa Alexoudisa, który mu dopomógł w docieraniu do rękopisów podczas jego wizyty w Berat.