Stara Ligota – najstarsza część historycznej Ligoty położona w obrębie katowickich dzielnic Ligota-Panewniki i Załęska Hałda-Brynów część zachodnia. Obejmuje ona tereny od ulic Wincentego Pola i Dziewięciu z Wujka po ulicę Ligocką i Wodospady na wschodzie, Kłodnicę na południu i osiedle Kokociniec na zachodzie. Jej zabudowę tworzą głównie powstałe w XX wieku osiedla robotnicze, bloki i familoki.
Historia Pierwotnie zabudowa Ligoty skupiona była na północ od rzeki Kłodnicy. Zmieniło się to w latach międzywojennych, gdy od księcia pszczyńskiego odkupiono lasy na terenie późniejszej Nowej Ligoty. Rozpoczęto tam wtedy intensywną zabudowę. W tym samym czasie rozpoczęto także rozbudowę tej starszej części Ligoty, w której wcześniej lokowano głównie zakłady przemysłowe.
Wtedy to kopalnia Wujek zakupiła od Jana Henryka XV oraz miejscowych gospodarzy grunty w rejonie ulic Ligockiej i Wodospady. Teren ten rozparcelowano i podzielono na działki budowlane. Udzielając kredytów hipotecznych na budowę domów sprzedano je pracownikom kopalni. Osiedle powstawało w latach 1932–1939. Budowano je bez kanalizacji i z nieutwardzonymi drogami. Są to rejony ulic Filarowej, Rębaczy, Pokładowej i Wozaków.