Pakosław Kazimierz Lanckoroński z Brzezia herbu Zadora (ur. ok. 1623, zm. 30 czerwca 1702) – podstoli krakowski od 1672 roku (zrezygnował przed 12 października 1681 roku), kanonik krakowski w 1690 roku, proboszcz oświęcimski w 1682 rokuUrzędnicy województwa krakowskiego XVI-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Stanisław Cynarski i Alicja Falniowska-Gradowska. Kórnik 1990, s. 236., poseł na sejmy, rotmistrz wojska powiatowego województwa krakowskiego w 1672 rokuDariusz Kupisz, Wojska powiatowe samorządów Małopolski i Rusi Czerwonej w latach 1572 – 1717, Lublin 2008, s. 418..

Życiorys Był synem Samuela Lanckorońskiego i Zofii Firlej (zm. 1645) herbu Lewart, bratem Wespazjana, Zbigniewa, Stanisława.

W 1639 studiował w Akademii Krakowskiej. W służył w chorągwi husarskiej hetmana polnego Stanisława Lanckorońskiego, a w bitwie z Kozakami pod Bracławiem w 1651 uratował hetmanowi życie. Potem pełnił różne funkcje, głównie w województwie krakowskim. W r. 1655 był marszałkiem powiatu proszowickiego. Wchodził w skład delegacji województwa krakowskiego, która pertraktowała ze Szwedami o poddanie Krakowa.