prawdopodobnie jest wynikiem eksperymentów artysty z perspektywą. Inspiracja dla Cranacha mogły być drzeworyty Albrechta Dürera, m.in.: Siedem Boleści Marii, wykonany dla Norymbergi. Krzyże umieszczone są ukośnie, a konający Chrystus przesunięty został na prawą stronę (w dotychczasowej ikonografii stanowił centralną część obrazów), robiąc miejsce cierpiącej Marii, matce Jezusa i św. Janowi. Wzrok Marii skierowany w stronę twarzy Jej syna, nadał narracji scenie, dzięki czemu widz automatycznie przenosi wzrok z cierpiącej twarzy Marii na konającego Chrystusa. Poprzez to przesunięcie Cranach wzbogacił kompozycję o większy stopień realizmu. Jak napisał niemiecki historyk Wolfgang Hütt: W obrazie wyczuwa się uduchowienie, które wymaga spokoju, a ów spokój płynie z krajobrazu. Werner Shade uzupełnia: Dostojna godność głównych postaci wywołuje reminiscencje ludowych pieśni wielkopostnych. Smukłe kształty Jana pozwalają domyślać się pokrewieństwa z malarstwem północnowłoskim.