Po II wojnie światowej był nauczycielem w Liceum w Miliczu (późniejsze I Liceum Ogólnokształcące im. Armii Krajowej).
Poza pracą nauczycielską publikował prace z zakresu pedagogiki. Tworzył poezję (publikowane m.in. w „Tygodniku Ziemi Sanockiej”). Dwoje jego dzieci, Adam i Halina, zmarło i te straty stały się inspiracją do wydania wierszy w tomiku pt. Epitafium. Był także autorem przekładów twórczości niemieckiego poety Heinricha Heinego.
W Stanisławowie ożenił się z Marią Ludkiewicz. Miał z nią córki: Marię, Lidię, Ewę, Krystynę (ur. 1913), Halinę, Zofię, Barbarę (po mężu Michiejewa) oraz synów: Adama, Hieronima Adama Michała (1915-1990, absolwent sanockiego gimnazjum z 1938), Tadeusza (ur. 1916, absolwent sanockiego gimnazjum z 1939). Podczas II wojny światowej w trakcie okupacji niemieckiej Adam Konopnicki z synem Tadeuszem zostali aresztowani przez Gestapo i 30 marca 1940 osadzeni w więzieniu w Sanoku (Adam opuścił areszt w dniu 14 sierpnia 1940 natomiast Tadeusz w dniu 9 sierpnia został wywieziony do Tarnowa, po czym 30 sierpnia 1940 został osadzony w obozie Auschwitz-Birkenau, gdzie zmarł 19 sierpnia 1942 wskutek tyfusu).
Adam Konopnicki zmarł 15 sierpnia 1955 w Miliczu i został pochowany na tamtejszym cmentarzu.