Trafność eksperymentu – termin odnosi się do badania eksperymentalnego, bądź quasi-eksperymentalnego, w dziedzinie psychologii. Według Campbella i Stanleya trafność należy rozpatrywać pod aspektem wewnętrznym oraz zewnętrznym.
Trafność wewnętrzna Występuje ona wtedy, kiedy zmienna niezależna X w efekcie manipulacji zadziałała na zmienną zależną Y, zgodnie z założeniami przyjętymi w hipotezie badawczej. Aby tak było, plan badania musi być adekwatny do hipotezy oraz czynniki wpływające na zachowanie się badanych (zmienne niezależne uboczne oraz zmienne zakłócające) w trakcie całego eksperymentu muszą być kontrolowane przez badacza. W zachowaniu trafności wewnętrznej niezbędna jest efektywna manipulacja zmienną niezależną-główną X. Plan badania musi eliminować alternatywne wyjaśnienia zmienności zmiennej zależnej Y, które mogą wynikać z czynników zewnętrznych (np. warunki pogodowe, poziom wyspania badanych). Dobrym sposobem maksymalizacji trafności wewnętrznej są Systematycznie Modyfikowane Autoreplikacje (SMAR). Przykładem takiego działania jest badanie Dolińskiego i Nawrata, którego celem było zbadanie zjawiska, jakim jest podatność na wpływy innych po nagłym ustąpieniu emocji strachu (huśtawka emocjonalna).