Trzy zespoły przystępowały do ostatniej kolejki z sześcioma punktami za trzy zwycięstwa i porażkę – uszeregowane według ówczesnej różnicy punktów były to Francja, Irlandia i Anglia. Zwycięstwo którejkolwiek z nich przy porażce pozostałych dawało jej zwycięstwo w turnieju, w przypadku gdy zwycięstwa odniosłyby dwie lub wszystkie trzy, o tytule decydowałaby różnica punktów, a przy braku rozstrzygnięcia większa liczba zdobytych przyłożeń. Czysto matematyczne szanse zachowali też Włosi, którym do triumfu potrzebne byłoby wysokie zwycięstwo nad Irlandią przy porażkach pozostałych dwóch faworytów . W turnieju triumfowała ostatecznie Francja, bowiem zwycięstwo Irlandczyków okazało się za niskie, zaś Anglicy przegrali swój pojedynek.
Najwięcej punktów w zawodach zdobył Ronan O’Gara, który wraz z Jasonem Robinsonem zwyciężył także w kategorii przyłożeń, Brian O’Driscoll został dodatkowo wybrany drugi rok z rzędu najlepszym graczem turnieju. IRB opublikowała następnie podsumowanie statystyczno-analityczne tej edycji.