Egzekucje uliczne w Białej Podlaskiej (1943) – dwie publiczne egzekucje obywateli polskich, członków zbrojnego podziemia, dokonane przez okupantów niemieckich w dniu 13 listopada 1943 i 23 listopada 1943 r. w Białej Podlaskiej. Obie egzekucje, jak również kolejne dwie publiczne egzekucje w Leśnej Podlaskiej (17 grudnia 1943 r.) i Wisznicach (2 marca 1944 r.) wykonane zostały na rozkaz Maksa Kubina, ówczesnego kierownika ekspozytury policji i służby bezpieczeństwa w Białej Podlaskiej.

Egzekucja z 13 listopada Pierwsza egzekucja odbyła się dnia 13 listopada 1943 r. o godz. 12 na Placu Wolności w Białej Podlaskiej. Najpierw wiadomość o tym ogłoszono przez megafon, następnie przemocą spędzono na miejsce rozstrzelania przechodniów z pobliskich ulic, a plac został otoczony kordonem niemieckiej policji i żandarmerii. Więźniów w liczbie 10 ludzi przywieziono samochodem ciężarowym. Mieli oni zawiązane usta, na oczy nałożono im czarne opaski. W dwóch grupach, po pięciu więźniów, podprowadzono ich pod ścianę domu obok budynku poczty i rozstrzelano. Po egzekucji jeden z oficerów niemieckiej policji podszedł do każdego z rozstrzelanych z osobna i oddał strzał z pistoletu w głowę. W tym dniu zginęli: