W jednym z hongkońskich hoteli, gdzie zatrzymał się Chen, wybuchł pożar. Chcąc ratować życie, wyskoczył z okna i połamał nogi, w konsekwencji czego do końca życia musiał poruszać się o lasce.
Po powrocie z Hongkongu w grudniu 1931 objął urząd wicepremiera oraz ministra komunikacji. W styczniu 1932 roku uczestniczył w obronie Szanghaju przed Japończykami podczas tzw. incydentu szanghajskiego. W tym okresie zaczął się oddalać od Kuomintangu, powołując do życia własną niewielką partię o charakterze socjaldemokratycznym. W listopadzie 1933 roku przyłączył się do wznieconej na terenie prowincji Fujian przez generała Cai Tingkaia rewolty przeciwko rządowi nankińskiemu. Po klęsce powstania zbiegł do Hongkongu, gdzie nawiązał współpracę z Li Jishenem.
Po wybuchu w 1937 roku wojny chińsko-japońskiej powrócił do Chin, gdzie założył niewielkie ugrupowanie polityczne opozycyjne wobec polityki Czang Kaj-szeka. W 1949 roku pozostał w zajętych przez komunistów Chinach, zostając deputowanym Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej Chin oraz członkiem władz krajowych Rewolucyjnego Komitetu Chińskiego Kuomintangu. Publicznie potępiony w trakcie kampanii przeciwko prawicowcom w 1957 roku, został zmuszony do złożenia samokrytyki i rezygnacji ze wszystkich zajmowanych stanowisk.
Przypisy
Kategoria:Premierzy Republiki Chińskiej Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1965