ostatnim, i największym sterowcem wyprodukowanym w LFG w czasie wojny był Parseval PL27.
Po wojnie oddział sterowcowy został przeniesiony na lotnisko Seddin (dziś Jezierzyce) pod Słupskiem i w 1927 roku przekształcony w przedsiębiorstwo Wasser- und Luft-Fahrzeug GmbH, które wyprodukowało jeszcze trzy niewielkie sterowce reklamowe Parseval-Natz, konstrukcji półsztywnej.
Samoloty Do 1914 roku LFG było jedną z firm produkujących stalowe wersje Taube (tzw. Stahltaube) i dwupłatowce własnej konstrukcji, na rynek cywilny. Po wybuchu I wojny światowej budowała dla niemieckiego lotnictwa wojskowego licencyjne Albatrosy klas B i C: B.II, C.Ia (pierwotnie oznaczony jako Roland C.I, ostatecznie Albatros C.I(Rol)) i C.X. Innymi maszynami budowanymi na licencji były Halberstadt CL.IV i Hannover CL.IIa.
Pierwszym własnym samolotem wytwórni był rozpoznawczy LFG Roland C.II, nazywany „Walfisch” (wieloryb) (powstało ich 215 w zakładach LFG). Z 12 własnych projektów myśliwców, do produkcji weszły dwa (LFG Roland D.II i LFG Roland D.VI). LFG zbudowała też pierwszy samolot przeznaczony do operowania z okrętów podwodnych (V-19 Stralsund).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dawne wytwórnie lotnicze w Niemczech