Nowy alfabet był gotowy w 1818 roku.
Reforma Karadžicia znacząco uprościła język, równocześnie dystansując go od języka oficjalnego (używanego w liturgii) na rzecz lokalnych dialektów i mowy potocznej, Karadžić podjął się również przełożenia na język serbski Nowego Testamentu (wydanie pierwsze w 1868 roku), napisał również kilka książek na tematy związane z językoznawstwem. Najbardziej znane z nich to: Mala prostonarodna slaveno-serbska pesnarica i Pismenica serbskoga jezika obie wydane w 1814 roku. W kolejnych publikacjach rozwijał on swoją wizję alfabetu.
Przy tworzeniu nowego alfabetu Karadžić posłużył się klasyczną cyrylicą: mały|318x318px|Vuk Karadžić А аБ бВ вГ гД дЕ еЖ жЗ зИ иК кЛ лМ мН нО оП пР рС сТ тУ уФ фХ хЦ цЧ чШ ш Dodał do niej jedną literę pochodzącą z alfabetu łacińskiego: Ј ј Dodał również pięć nowych liter, które miały oddać dźwięki występujące w języku serbskim, były to: Љ љЊ њЋ ћЂ ђЏ џ Usunął litery, które uznał za zbędne: Ѥ ѥ (је)Ѣ, ѣ (јат)І ї (и)Ѵ ѵ (и)Ѹ ѹ (у)Ѡ ѡ (о)Ѧ ѧ (мали јус)Ѫ ѫ (велики јус)Ы ы (јери, тврдо и)Ю ю (ју)Ѿ ѿ (от)Ѳ ѳ (т)Ѕ ѕ (дз)Щ щ (шт)Ѯ ѯ (кс)Ѱ ѱ (пс)Ъ ъ (тврди полуглас)Ь ь (меки полуглас)Я я (ја) Alfabet został oficjalnie zatwierdzony w 1868 roku, 4 lata po śmierci Karadžicia.