Reguła kodowania jest ustalana poprzez podział zbioru liczb naturalnych na rozłączne podzbiory odpowiadające poszczególnym symbolom – jak na liczby parzyste i nieparzyste, ale tym razem z gęstościami odpowiadającymi założonemu rozkładowi prawdopodobieństwa symboli. Żeby dodać informację z symbolu do informacji już zapisanej w aktualnej liczbie przechodzimy do liczby będącej -tym wystąpieniem z -tego podzbioru.
Kilka różnych sposobów jest wykorzystywanych, żeby użyć ANS w praktyce – bezpośrednie formuły matematyczne dla kroku kodowania i dekodowania (warianty uABS i rANS), lub można w całości stablicować zachowanie (wariant tANS). Żeby zapobiec ucieczce do nieskończoności, używana jest renormalizacja – przesłanie najmłodszych bitów do lub ze strumienia.
Wariant uANS (uniform binary) Dla dwuelementowego alfabetu oraz rozkładu prawdopodobieństwa można użyć wariantu uABS, który dokonuje podziału zbioru liczb naturalnych prawie jednorodnie z powyższymi gęstościami. Do pozycji powinno być mniej więcej wystąpień odpowiedników liczb nieparzystych (dla ).