Po wojnie wszystkie trzy okręty zostały przekazane Włochom i zezłomowane pomiędzy 1920 a 1926 rokiem.
Konstrukcja Rozwój Prace projektowe nad nowym typem pancerników rozpoczęły się około dwa tygodnie po wprowadzeniu do służby okrętu SMS „Erzherzog Friedrich”, przeddrednota typu Erzherzog Karl, co miało miejsce 30 kwietnia 1904 roku. Pod koniec lipca 1905 roku dowódca austriackiej marynarki, admirał Rudolf Montecuccoli, przedstawił swoją wizję rozbudowanej austro-węgierskiej floty. Flota miała się składać z 12 pancerników, 4 krążowników pancernych, 8 krążowników rozpoznawczych, 18 niszczycieli, 36 dużych kutrów torpedowych i 6 okrętów podwodnych. Między 25 a 29 września 1905 roku sekcja projektowa floty przygotowała pięć projektów nowego typu pancernika.
Pierwszy projekt zakładał uzbrojenie pancernika w cztery działa kal. 280 mm w dwóch podwójnych wieżach artyleryjskich, cztery działa kal. 240 mm w czterech pojedynczych wieżach i osiem dział kal. 190 mm w kazamatach. Drugi projekt przewidywał takie samo uzbrojenie w działa kal. 280 i 240 mm, lecz uzbrojenie lekkie miało składać się z dwunastu dział kal. 100 mm. Trzeci projekt reprezentował nowy typ drednotów, który był brany pod uwagę we flotach innych państw i zakładał osiem dział kal.