Kardynałowie prefekci i sekretarze ds. Brewe Apostolskich Sekretarz ds. Brewe był początkowo zwykłym duchownym, podlegającym nadzorowi kardynała noszącego tytuł prefekta Sygnatury Brewe Apostolskich. Wszystkie brewe przygotowywane przez sekretarza musiały zostać zatwierdzone przez kardynała prefekta. Sytuacja ta zaczęła się jednak zmieniać pod koniec XVII wieku. W 1686 papież Innocenty XI mianował ówczesnego sekretarza ds. Brewe Johannesa Sluse kardynałem i jednocześnie pozostawił go na dotychczasowym stanowisku. Cztery lata później tę samą godność od papieża Aleksandra VIII otrzymał kolejny sekretarz Giovanni Francesco Albani, który również pozostał na tym stanowisku. Kiedy w 1698 zmarł prefekt Sygnatury Brewe Apostolskich Paluzzo Paluzzi Altieri, papież Innocenty XII scedował jego uprawnienia na kardynała sekretarza Albaniego, ale bez formalnego mianowania go na ten urząd. Gdy w 1700 Albani został papieżem Klemensem XI, również zaniechał mianowania kardynała prefekta, zaś nowy sekretarz, Fabio Olivieri, w 1715 otrzymał kapelusz kardynalski. Od tej pory wszyscy kolejni sekretarze ds. Brewe byli kardynałami, zaliczanymi ex officio do tzw. familii papieskiej, czyli grona najbliższych współpracowników papieża.