mały|Pieter van Dyke, Portret Roberta Southeya mały|Robert Southey jest autorem wielu poematów epickich, osadzonych w egzotycznej scenerii, między innymi dzieł Thalaba the Destroyer, Madoc i The Curse of Kehama Roderick the Last of the Goths – poemat epicki Roberta Southeya, opublikowany w 1814. Utwór składa się z dwudziestu pięciu pieśni. Został napisany wierszem białym (blank verse, czyli nierymowanym pentametrem jambicznym. Ten rodzaj wiersza już w czasach Roberta Southeya legitymował się dwuipółsetletnią tradycją w literaturze angielskiej. Do epiki wprowadził go w I połowie XVI wieku Henry Howard, hrabia Surrey, tłumacząc fragmenty z Eneidy Wergiliusza. Niedługo później Thomas Norton i Thomas Sackville zastosowali go w dramacie, pisząc tragedię Gorboduc, wystawioną w 1561. Odtąd blank verse był podstawowym metrum dramaturgii elżbietańskiej. Stosowali go Thomas Kyd, Christopher Marlowe i William Szekspir. Od kiedy John Milton użył wiersza białego w Raju utraconym, nierymowany pięciostopowy jamb opanował największą angielską epikę.