Współdziałał przy opracowywaniu strategii zadań polskiej spółdzielczości, za co w 1938 roku przez Prezydenta Ignacego Mościckiego został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (za zasługi na polu pracy społecznej).

W latach 1929–1931 był szefem 1 kompanii Legii Akademickiej, będąc porucznikiem rezerwy Wojska Polskiego.

W 1933 roku był jednym z założycieli Spółdzielni Pracy i Banku Spółdzielczego „Grupa Techniczna”. Był w zarządzie obu spółdzielni, pełnił funkcję dyrektora naczelnego „Grupy Technicznej”. Spółdzielnia „Grupa Techniczna” była największym przed II wojną światową polskim przedsiębiorstwem robót kablowych i elektryfikacyjnych.

W kampanii wrześniowej walczył w szeregach Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” gen. Franciszka Kleeberga (kompania łączności 50 dywizji piechoty płk. Ottokara Brzoza-Brzeziny).

Był pierwszym przewodniczącym tzw. „Trójki” kierującej pracą Komendy Głównej i okręgów Związku Odbudowy Rzeczypospolitej – organizacji bojowo–niepodległościowej, powstałej 10 października 1939 roku (w której był zastępcą komendanta Tadeusza Żenczykowskiego). ZOR został podporządkowany taktycznie Związkowi Walki Zbrojnej i wprowadził do niego tzw.