Sami serbscy nacjonaliści w poszukiwaniach źródeł swojego ruchu wskazują jako początek Bitwę na Kosowym Polu w Dzień Świętego Wita z 1389 roku, która miała miejsce między Serbią a Imperium Osmańskim, mającej zasadnicze znaczenie symboliczne dla serbskich nacjonalistów. Za ojca serbskiego nacjonalizmu powszechnie uznaje się jednak językoznawcę Vuka Karadžica. Karadžić stworzył definicję Serbów opartą na języku. Obejmowała ona wszystkich mówiących dialektem sztokawskim, niezależnie od ich wyznania lub rozmieszczenia geograficznego. Jednocześnie Karadžić przyjął, że niektórzy z mówiących owym dialektem mogą identyfikować się inaczej niż jako Serbowie. Innym orędownikiem wczesnego serbskiego nacjonalizmu był Ilija Garašanin, głoszący ideę Wielkiej Serbii – serbskiego państwa obejmującego swoimi granicami wszystkich Serbów w regionie Bałkan.

Po tym, jak Serbia została uznana za niepodległe państwo w 1878 roku, część Słowian Południowych wraz serbskim rządem uznało okres pod rządami Habsburgów w Austro-Węgrzech za okupację, w wyniku czego od późnych lat XIX wieku do początków XX stale zwiększała się niechęć pomiędzy Serbią a Austro-Węgrami.