Niemal całość konstrukcji M 17 była drewniana i przypomina o szybowcowym rodowodzie samolotu (m.in. dlatego M 17 był górnopłatem). Skrzydło wolnonośne, zbudowane wokół pojedynczego dźwigara skrzynkowego z krawędzią natarcia ze sklejki oraz z naciągniętym płótnem lnianym, pokrywającym skrzydło od dźwigara do krawędzi spływu. Lotki o takiej samej konstrukcji. Żeby wsiąść lub wysiąść, pilot musiał otworzyć umieszczony na zawiasach panel, mieszczący się na krawędzi spływu skrzydła. Łoże silnika zbudowane było ze spawanej stali. Jedynie prototyp był wyposażony w silnik Douglas. Kolejne M 17, oprócz zmian w konstrukcji kadłuba, które zwiększały bezpieczeństwo, wyposażono w silnik ABC Scorpion (moc 24 KM) albo Bristol Cherub II o mocy 29 KM. Zbiornik paliwa mieścił 6 galonów paliwa (ok 27,3 litra).
Samolot odznaczał się dużą ładownością i niskim zużyciem paliwa.
Litera „M” w nazwie samolotu była oznaczeniem pochodzącym od słowa „motor”. Miało to odróżniać M 17 i jego następców od wcześniejszych konstrukcji W.