Biagioli upatrywał przyczyn tego zjawiska w mechanizmie, którego opis sformułował w postaci parafrazy prawa Goodharta: „ocena działalności naukowej kładąca nacisk na proste wskaźniki takie jak istotność statystyczna, prowadzi do postrzegania ich jako celu samego w sobie, kosztem wiarygodności i rzetelności nauki”.
W latach 2010. opublikowano szereg badań i raportów, sugerujących że zjawisko to ma poważną skalę, i wymaga ściślejszego traktowania. W ankiecie obejmującej ok. 1500 naukowców z różnych dziedzin, 90% respondentów stwierdziło, że nauki są dotknięte kryzysem odtwarzalności – większość opublikowanych prac nie jest replikowana, a jeśli do tego dochodzi, wyników często nie udaje się odtworzyć. Przykładowo, zależnie od dziedziny, większość naukowców deklarowała, że przynajmniej raz nie powiodło im się odtworzenie cudzej pracy, w: chemii: 90%, biologii: 80%, fizyce i inżynierii: 70%, medycynie: 70%, naukach o Ziemi i środowisku: 60%.
W metaanalizie ankiet z 2009 r., ok. 14% badaczy przyznało, że w karierze osobiście dopuścili się różnych drobnych nadużyć metodologicznych, a 72% z nich wiedziało, że inny znajomy badacz się ich dopuścił.